ciaooo بعد از یک روز و نیم خودم رو مجبور کردم که برگردم به اینجا.این روزا مقدار شکنندگی ادما به شدت تغییر کرده,مخصوصا ما ایرانیا.حداقل الان خودمو میتونم مثال بزنم که بعد از چندوقت روتین داشتن "هر روز حتی مقدار کم درس خوندن", تقریبا دو روز مغزم هیچ پردازش مفیدی برای درس خوندن نداشت. اول نخواستم بگم به خودم و ذهنم اجازه استراحت دادم مخصوصا اینکه به ازمون خیلی نزدیکم و خب هر روز مفید درس خوندن از واجباته راه ماست,اما همین الان لینگوییت استاد رو خوندم و متوجه شدم سرزنش کردن خودم بابت این موضوع درست نیست.همگی ما ذهن های خیلی متفاوتی داریم و همین باعث میشه هر فرد به شکل های متفاوتی موضوعات رو درک کنه و بپذیره.من همیشه کسایی که توی شرایط بد زندگی و همگانی جامعه میتونن سریع پذیرش داشته باشن و بتونن در کنار غم و سختی و... به روتین خودشون(مثلا درس خوندن) برگردن و به درستی توی مسیر پیش برن افتخار میکنم چون کار هرکسی نیست,اما فکر میکنم حداقل خیلی از ما ایرانی ها تونستیم این رفتار رو بعد از همه اتفاقاتی که توی این چندسال پشت سر گذاشتیم,به دست بیاریم.اولین باره که به این شکل چیزی رو بین این جمع به اشتراک میزارم چون همیشه تقریبا گزارشکار درسی نوشتم فقط.برای همگی ارزوی موفقیت دارم و امیدوارم هرچه سریع تر بتونیم به اون چیز اصلی که میخوایم برسیم و از لحظه های خوب برای همدیگه لینگوییت بنویسیم,مخصوصا خوشحالی برای قبولی ازمون (❁´◡`❁)💫